Po upływie 12 miesięcy od wypłacenia subwencji PFR w ramach Tarczy Finansowej 1.0 należało złożyć oświadczenie o rozliczeniu. Wypełnić miała je odpowiednio upoważniona osoba posiadająca dostęp do bankowości elektronicznej beneficjenta, za pośrednictwem której odbywała się ta procedura. Następnie bank weryfikował kompletność oświadczenia i wstępnie jego zgodność z warunkami programowymi oraz przekazywał oświadczenie do PFR. Dodatkowo przed terminem wypełnienia oświadczenia, w bankowości pojawiała się propozycja PFR co do wysokości subwencji PFR podlegającej zwrotowi w formie wstępnie uzupełnionego formularza. Jeśli wskazane wówczas dane przez PFR, uzyskane od innych podmiotów takich jak ZUS czy KAS, były błędne, beneficjent był zobowiązany do ich sprostowania w danej jednostce. Oświadczenia nie składały podmioty, które zwróciły już subwencję w całości bądź nie posiadające aktywnej relacji z bankiem będącym pośrednikiem w zawieraniu umowy, a także wobec których PFR wystosował wcześniej wezwanie do zwrotu całości subwencji.
Następnie PFR podejmował decyzję co do obowiązku zwrotu subwencji. Mogła ona wskazywać na obowiązek zwrotu subwencji zgodnie z przedstawioną wcześniej propozycją jeśli beneficjent złożył oświadczenie o rozliczeniu, potwierdził w banku umocowanie danej osoby do zawarcia umowy, jeśli było to konieczne – przeniósł rezydencję podatkową na teren EOG. Ponadto wszystkie dane powinny być zgodne ze stanem faktycznym, a w przypadku nieścisłości – zainteresowany zobowiązany był do podjęcia działań zmierzających do wyjaśnienia rozbieżności. Tak samo było jeśli podmiot nie złożył oświadczenia, ale jednocześnie przekazał do Banku dokumenty poświadczające umocowanie osoby upoważnionej do zawarcia umowy z PFR i nie był zobowiązany do przeniesienia rezydencji podatkowej. W przypadku stwierdzenia złamania warunków programu lub niezłożenia oświadczenia przy jednoczesnym nieprzekazaniu bankowi umocowania osoby podpisującej umowę lub konieczności potwierdzenia przeniesienia rezydencji podatkowej PFR decydował o konieczności zwrotu całej udzielonej subwencji. Wówczas termin dokonania spłaty wynosił 14 dni od udostępnienia decyzji. Ostatnią możliwością było uzyskanie decyzji o zidentyfikowaniu okoliczności uniemożliwiających PFR określenie wysokości subwencji podlegającej zwrotowi. Wówczas uznawano, że świadczenia nie trzeba spłacać do czasu wyjaśnienia okoliczności.
W Tarczy Finansowej 2.0 termin składania oświadczeń był oznaczony datą dzienną – dla MŚP od 18 listopada 2021 r. do 15 stycznia 2022 r. lub od 18 do 23 stycznia 2022 r., a dla Mikrofirm od 19 stycznia do 28 lutego 2022 r. PFR mógł wyznaczyć dodatkowy termin składania oświadczeń. Sama procedura rozliczenia przebiegała co do zasady podobnie. Fundusz nie przedstawiał jednak tym razem przedterminowej propozycji wypełnienia formularza, co wynikało z innego ukształtowania programu. MŚP były dodatkowo zobowiązane załączyć do oświadczenia JPK (jednolity plik kontrolny) oraz, aby uzyskać decyzję o umorzeniu, rozliczyć ewentualnie powstałą nadwyżkę wypłaconej subwencji.
PFR do kiedy decyzja
Pierwsze decyzje w ramach rozliczenia Tarczy Finansowej 1.0 zaczęto wydawać od 31 maja 2021 r. Decyzje o umorzeniu subwencji wypłaconych w Tarczy 2.0 podejmowano od 13 do 15 lipca 2022 r. Ostatecznym terminem rozliczenia przez PFR był 31 lipca 2022 r. To oznacza, że w przypadku uzyskania wówczas negatywnej decyzji ws. umorzenia, na spłatę subwencji podmiot miał niecałe 2 miesiące. Ewentualną nadwyżkę subwencji małe i średnie przedsiębiorstwa musiały zwrócić wcześniej, najpóźniej do 30 czerwca 2022 r. Ponadto PFR wydawał także decyzje zobowiązujące do zwrotu subwencji gdy stwierdzał wykrycie nieprawidłowości uzasadniających w ocenie Funduszu konieczność zwrotu.
Do kiedy spłata subwencji?
W Tarczy Finansowej 2.0 wyraźnie wynikało z regulaminu PFR do kiedy czeka on na ewentualny zwrot subwencji – określono datę dzienną 15 września 2022 r. W pierwszej edycji programu tworzono jednak indywidualne harmonogramy spłaty, które udostępniano beneficjentom programu za pośrednictwem banku. Ich ukształtowanie uzależnione było od kilku czynników.
Spłata subwencji mogła się rozpocząć najwcześniej 13 miesięcy od jej wypłaty. Mogła odbywać się w maksymalnie 24 ratach, z czego ostatnia stanowić miała ratę wyrównawczą. Wysokość rat stanowiła iloraz kwoty subwencji podlegającej zwrotowi i ustalonej liczbie rat spłaty subwencji. Terminem zapłaty poszczególnych części był 25 dzień danego miesiąca. Za opóźnienia w zapłacie naliczano odsetki. Niemniej, same raty były nieoprocentowane – nie uwzględniając opóźnień zwrotowi podlegała jedynie kwota ustalona w decyzji PFR. Przedsiębiorca mógł spłacać świadczenie wcześniej, o takim zamiarze musiał jednak powiadomić Fundusz przynajmniej miesiąc przed dokonaniem nadpłaty. Wówczas był mu udostępniany nowy harmonogram spłaty pozostałej części subwencji.
Dla wielu zagadką pozostaje również jak wykazać subwencję PFR w bilansie. Otrzymana subwencja ma charakter warunkowo umarzalnej pożyczki. Wobec tego, wypełnia ona definicję
z art. 3 ust. 1 pkt 20 ustawy o rachunkowości i w dacie wpływu środków pieniężnych należy ująć ją jako zobowiązanie wobec PFR. Sytuację komplikuje jednak umorzenie części zobowiązania. Wówczas w księgach rachunkowych ująć należy zmniejszenie umorzonej części zobowiązania w korespondencji z pozostałymi przychodami operacyjnymi określonymi w art. 3 ust. 1 pkt 32 tej samej ustawy. Następuje to na podstawie dowodu księgowego, zgodnie z warunkami udzielenia tego finansowania.
Dodaj komentarz